مرجع قابل جستجوی هدرهای پرکاربرد HTTP درخواست و پاسخ و کاربرد هر کدام.
انواع رسانه‌ای که کلاینت می‌تواند درک کند را مشخص می‌کند.
رمزگذاری‌های محتوایی که کلاینت می‌تواند از حالت فشرده خارج کند (مثلاً gzip، br).
زبان‌هایی که کلاینت برای پاسخ ترجیح می‌دهد.
نشان می‌دهد آیا سرور از درخواست‌های بخشی (byte-range) پشتیبانی می‌کند.
به مرورگرها اعلام می‌کند کدام مبدأها می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند (CORS).
مدت زمان (به ثانیه) ذخیره شدن پاسخ در کش پروکسی میانی.
متدهای HTTP که یک منبع پشتیبانی می‌کند را فهرست می‌کند.
اعتبارنامه‌های احراز هویت HTTP را حمل می‌کند.
دستورالعمل‌های کنترل رفتار کش در درخواست‌ها و پاسخ‌ها.
کنترل می‌کند آیا اتصال شبکه پس از تراکنش باز بماند.
رمزگذاری‌های اعمال‌شده روی بدنه، مثلاً gzip، deflate.
زبان طبیعی مخاطب موردنظر منبع.
اندازه بدنه پیام بر حسب بایت.
نوع رسانه منبع (مثلاً application/json).
کوکی‌های قبلی که سرور تنظیم کرده و کلاینت برمی‌گرداند.
تاریخ و زمان تولید پیام.
برچسب entity برای اعتبارسنجی مجدد کش (If-None-Match).
تاریخ/زمانی که پس از آن پاسخ منسوخ تلقی می‌شود.
نام دامنه و پورت منبع درخواستی — الزامی در HTTP/1.1.
تاریخ/زمان آخرین تغییر منبع.
URL مقصدی که کلاینت به آن هدایت شود (همراه با وضعیت 3xx).
مبدأ درخواست، مورد استفاده در CORS و درخواست‌های POST.
بخش خاصی از منبع را بر حسب بایت درخواست می‌کند.
آدرس صفحه‌ای که به منبع فعلی لینک داده است.
مدت انتظار کلاینت قبل از تلاش مجدد (محدودیت نرخ، 503).
اطلاعات درباره نرم‌افزار مورد استفاده سرور مبدأ.
کوکی را از سرور به کلاینت ارسال می‌کند.
رمزگذاری انتقال اعمال‌شده روی پیام، مثلاً chunked.
پروتکل‌هایی که کلاینت از سرور می‌خواهد به آن‌ها سوئیچ کند (مثلاً WebSocket).
اطلاعات شناسایی نرم‌افزار کلاینت.
پروکسی‌ها و gatewayهایی که پیام از آن‌ها عبور کرده است.
کلاینت را به احراز هویت دعوت می‌کند (همراه با 401).
مرجع اطلاع‌رسانی — رفتار واقعی ممکن است بسته به مرورگر و پیاده‌سازی سرور متفاوت باشد.